rođen je u Harkovu 1882, umro u Novom Sadu 1952.
Pravo ime mu je Jurij Ljvovič Jonin. Interesovanje za pozorište pokazao je veoma rano te se upisao u glumačku školu u Petrogradu. Rakitinova diplomska predstava Višnjik A.Pavlovića Čehova izvedena je 1905. godine. Posle toga intenzivnije radi u pozorištu kao glumac i reditelj u inperatorskom pozorištu u Petrogradu. Prve predstave čiji je bio reditelj bile su: Na tuđem hlebu i Šekspirova Bogojavljenska noć. Režija će postati njegovo glavno izražavanje. Za vreme boravka u Petrogradu u Mihajlovskom i Aleksandrijskom pozorištu, Rakitin inprovizuje deklamatorske, muzičke i plesne kamerne predstave po umetničkim kabareima i salonima. Nakon izbijanja Oktobarske revolucije, Rakitin napušta Petrograd. To je bio početak njegove izbegličke odiseje, odnosno njegovog napuštanja Rusije. Zauvek napušta domovinu 1920. Do kraja svog života Rakitin će žaliti za Rusijom i kajaće se zbog napuštanja zemlje. U vreme boravka u Carigradu stiže mu poziv od Milana Grola, tadašnjeg upravnika Narodnog pozorišta u Beogradu da dođe na mesto reditelja u Narodno pozorište. Pošto je prihvatio poziv, on je 1920. angažovan kao reditelj Narodnog pozorišta u Beogradu. U periodu od 1947. do 1952. radio je u Srpskom narodnog pozorištu gde je postavio 10 predstava. Pored rediteljskog rada bavio se i pedagoškim. Predavao je glumu u Novom Sadu, u Dramskom studiju, u srednjoj pozorišnoj školi. Angažovao se u Udruženju ruskih emigranata intelektualaca. Jedan je od osnivača Saveza ruskih književnika i novinara u Beogradu. Stanovao je u Ulici Vase Stajića broj 21, danas je to broj 19. Jurij Rakitin je umro u Novom Sadu 21. jula 1952. i sahranjen je na novosadskom Uspenskom groblju među svojim sunarodnicima – na ruskoj parceli. Za uspomenu na jedno od najlepših predstava u Srpskom narodnom pozorištu, na Višnjik, na Rakitinovu Labudovu pesmu, kako su nazivali tu predstavu – novosadski pozorišnici su na njegovom grobu zasadili tri višnje.
