general-lajtnant Ruske armije
(1864 – Novi Sad, 18.06.1929)
Završio je Pavlovsko vojno učilište i 1882. godine stupio u 89. pešadijski Belomorski puk. Od 1885. godine služio je u gardijskom Grenadirskom puku, od 1895. godine postavljen je za vaspitača u Aleksandrovskom kadetskom korpusu, a od 1900. godine bio je vaspitač u privilegovanom Pažeskom korpusu u Petrogradu. Među njegovim pitomcima u Pažeskom korpusu četiri godine bio je kraljević Aleksandar Karađorđević, budući kralj. Godine 1914. D.Černojarov je unapređen za general-majora i postavljen za komandanta garnizona grada Rostova na Donu. Novembra 1917. godine učestvovao je u formiranju Prvog dobrovoljačkog rostovskog odreda generala Čerepova. Od 1918. godine je u redovima Dobrovoljačke armije. Jedno vreme bio je predstavnik te armije u Rostovu, a pred kraj građanskog rata na jugu Rusije – u rezervi. Posle kraćeg zadržavanja u Carigradu, sredinom 1920. godine nastanio se sa porodicom u Novom Sadu: suprugom Verom Nikolajevnom, kćerkom Jevgenijom i sinom Georgijem. Sin je u Novom Sadu osnovao ruski orkestar balalajki i posle uspešnih turneja po našoj zemlji i Evropi, odselio se u Pariz. Diodor Nikolajevič zaposlio se u Novom Sadu kao službenik pri štabu Prvog armijskog okruga Kraljevine SHS. Tokom 1923-1927. godine bio je predsednik Novosadske ruske kolonije. Stanovao je u Ulici Milovana Vidakovića broj 4, danas je to broj 6. Tek posle više godina, kralj Aleksandar saznao je da njegov petrogradski vaspitač živi kao izbeglica u Novom Sadu. Pozvao ga je u Dvor i ponudio bolje nameštenje. Skromni general je učtivo odbio svaku pomoć i posredovanje. U Arhivu Jugoslavije, u fondu Dvorske kancelarije, sačuvan je akt po kome je D. Černojarov sahranjen u Novom Sadu o trošku Dvora.
