ruski carski vice-konzul na Cetinju, u Kosovskoj Mitrovici, u Kaneji (na Kritu), generalni konzul u Makedoniji (u Solunu), do kraja Prvog svetskog rata
(Vilno, 1874 – Dubrovnik, 2. marta 1921)
Pred kraj 1918. godine, sa suprugom Zinaidom Vladimirovnom (1879 – Novi Sad, 27. februara 1922) i decom dolazi u Kraljevinu SHS i posle kraćeg zadržavanja u Beogradu, nastanjuje se u Dubrovniku. Teško boluje od astme. Posle njegove smrti, njegova udovica sa tri sina seli se iz Dubrovnika u Novi Sad, gde živi njena sestra. Ona prevodi posmrtne ostatke muža i sahranjuje ih na Uspenskom groblju. Uskoro i ona umire, od tuberkuloze. Maloletni sinovi konzula daju se u sirotište za nezbrinutu decu, odakle oni beže i odlaze u Beograd. Jedan od sinova, Jurij Pavlovič Lobačov (Skadar, 1909 – Sankt-Peterburg, 2002), kasnije postaje doajen čuvene ″Beogradske škole stripa″, poznat kao Đorđe Lobačev. Bio je dugogodišnji saradnik beogradske ″Politike″, učestvovao u borbama za oslobođenje Beograda, a posle Rezolucije informbiroa sa svojom porodicom je proteran u Rumuniju, odakle mu 1955. godine uspeva da ode u SSSR, u Lenjingrad. Pred kraj života gotovo svake godine dolazio je u Jugoslaviju, na poziv prijatelja i vernih poštovalaca, i svakom prilikom je posećivao grobove svojih roditelja u Novom Sadu. U izdanju beogradske ″Prosvete″ 1997. godine objavljena je njegova autobiografija ″Kada se Volga ulivala u Savu: Moj životni roman″.
