književnik
(Bingula, Srem, 1806 – Novi Sad, 13.04.1891)
Školovao se u Segedinu, Šorošpataku i Pešti. Bio je veoma učen, veliki erudita i poliglota. Poznavao je klasične jezike: starogrčki, latinski i sanskrit, od živih jezika novogrčki, mađarski, nemački, francuski, engleski, italijanski, ruski, turski, arapski, a učio je i hebrejski, persijski i jermenski. Bio je pesnik bujne mašte i neobuzdane sklonosti eksperimentisanju jezikom i stilom. Njegovo književno delo bilo je neshvaćeno, zanemareno i zaboravljeno. Književne kritičare najviše je privlačila njegova knjiga Romoranke, koja je dobila atribute: čudesna i neobična knjiga, prepuna kovanica, simbola i mitova. Ušao je u novije antologije srpske poezije kao pesnik neobičnog jezika kojim je pokušao da pronikne u suštinu sveta. Da je bio neobičan kao ličnost govore i raznovrsni poslovi kojima se bavio. Bio je prevodilac, književnik, sudski činovnik i učitelj mačevanja. Nemirnog duha, često je menjao mesto boravka i stalno je putovao. Skrasio se tek 1887. u Novom Sadu, gde je i umro. Sahranjen je na Jovanovskom groblju, a kad je to groblje razgrađeno, kosti su mu premeštene na Uspensko groblje pored groba Jakova Ignjatovića.
