srpski političar i pisac
(Mošorin, 1826 – Vršac, 1901)
Diplomirao je i doktorirao na pravnom fakultetu u Beču. Godine 1861. izabran je za podnačelnika Novoga Sada, a 1865. za narodnog zastupnika u Hrvatskom i u Ugarskom saboru. Napisao je pesmu ″Već se srbska zastava vije svuda javno″, koja se pevala kao himna Vojvodine. Osnivač je i vođa srpske slobodoumne narodne stranke. Pokrenuo je list Zastavu 1886. godine. Literarni rad otpočinje slobodarskim stihovima u Slavjanci (1847). U revoluciji 1848. učestvuje na strani srpsko-hrvatskih radikalnih demokrata, razvija uspešnu antiaustrijsku i antihabsburšku agitaciju među graničarima, ustaje u odbranu italijanske revolucije i zalaže se za puno nacionalno oslobođenje i ujedinjenje južnoslovenskih naroda. Sarađivao je u radikalno-demokratskim listovima Napretku i Slovenskom jugu. U zagrebačkom i u peštanskom saboru zalaže se za slobodu i samostalnost Hrvatske (″Trojednica - naša uzdanica″). Zbog odlučnog suprotstavljanja nasilničkoj vladavini bana L. Raucha osuđen je 1870. na godinu dana zatvora, a zbog članaka o Bosansko-hercegovačkom ustanku ponovo biva hapšen 1876. i osuđen na pet godina tamnice. Njegova dugogodišnja požrtvovana borba protiv nacionalnog ugnjetavanja, njegovo odlučno zalaganje za slobodu i ravnopravnost svih naroda Ugarske učinili su ga glavnim ideologom i organizatorom zajedničkog otpora nemađarskih naroda protiv mađarizacije. Bio je dosledan pobornik demokratskih prava i sloboda, Miletić je podjednako oštro ustajao protiv antidemokratske vladavine i u Srbiji, izvrgavajući bespoštednoj kritici politiku dinastije Obrenovića. Oko slobodarskog, antiklerikalnog programa svoje stranke okupio je većinu srpskoga naroda u Vojvodini. Iz političkog života se povukao 1883. Dva puta je bio biran za gradonačelnika Novog Sada. Stanovao je u Dunavskoj ulici broj 14 i u Ulici Košut Lajoša broj 20, danas je to Zmaj Jovina ulica broj 9. Spomenik mu je na Trgu slobode, rad vajara Ivana Meštrovića, spomen-ploče u Dunavskoj 14 i na Trgu Marije Trandafil 1.
